خدایا ! قدرتی ده تا از دریافتن معایب خود، مأیوس و از شناختن محاسن خود، مغرور نشویم.

ای محبوب بی نهایت یاورم باش، هر گاه افتادم، برخواستنم را فراموش نسازم.

ای قادر مطلق ! می خواهم یک فرد بهتر شوم، نه یک فرد مهم تر.

خداوندا ! بزرگ روح و کوچک نامم بنما، نه کوچک روح و بزرگ نامم.

کل کیهان، تبلوری از یک سرور بیکرانه است.

خداوندا ! قدرتم ده به فضیلت مهم تبدیل شوم، نه به شخصیت مهم، تا راه فضیلتم بماند و از آن راه بیابند، و نام شخصیتم نماند و از آن بت نسازند.

ای زیبا ازلی دلاراتر از من کیست که جز تو آراینده ام نیست؟ زیباتر از من کیست که نقاش رخسارم تویی.

خداوندا بسیاری می گویند: معنای این جهان کو؟! ما می گوئیم: جز معنا در این جهان کو؟!

خالق مهربانم ! طعم زنده بودنم را بچشان، که از بهشت شیرین تر است.

خداوندا ! ای کاش، این تحمل را می یافتم به جای تمام رنجیده ها، تنها من رنجیده می گشتم و سرورشان را افزون تر از سرور خود دوست می داشتم.

خداوندا ! به خودباختگان نام بلند ده و به خودساختگان گام بلند.

هر گاه که انسان تنها یک نیاز واحد در خود ببیند به بی نیازی می رسد، فقط باور کند که به خداوند یگانه و بی نیاز احتیاج دارد.

هر چیزی فانی می شود، به جز آن چیزی که به رنگ خداست، و هر رنگی فریب می دهد و به گمراهی می برد به جز رنگ خدا.

محبوبا ! مرا عاشق خوشبختی دیگران بنما. هیچ پاداشی از تو نمی خواهم، به جز عاشق شدن به خوشبختی دیگران.

برای تماشا کردن آسمان پر ستاره وقت بگذارید، و در کنار خانواده ی خود به تماشای آن بپردازید و یگانه خالق بی همتای آن را سپاس گوئید، آنگاه سخت به خود بنازید که شما نیز یکی از آفریده های آن نقاش ازلی هستید.

ای خدای من، ای جمال نامتناهی ! تو گفتی: با من سخن بگو: من گفتم: تو از بس زیبایی که من هیچ مجالی برای سخن گفتن ندارم.