حضور نور ..... به نقل از گنجینه نور

در نيمه شعبان سال 255 هجري قمري تحولي شگرف در عالم خلقت روي داد
و آخرين نور،از انوار بلند مرتبگان عالم وجود،از عرش خدا بر فرش زمين فرود آمد
تا اين کره خاکي را مهبط فرشتگان و محل عروج صالحان کند.
اين سفر عرشي،چهاردهمين سفري بود که با انجام آن سلسله سفرهاي اسماني به پايان رسيد
و اين بار طاووس بهشت با همه زيبايي ها و شکوهي که داشت از بام عرش الهي پر کشيد
و براي ماموريتي عظيم بر بام خانه آدميان نشست تا دامن زمين را جايگاه پرواز آنان سازد.
اين نور الهي
ه لحظه هاي تاريخ،انتظار او را مي کشيدند.
اي ذخيره الهي!
چه مقام رفيعي داري که پيامبر بزرگي چون موسي آن را از خدا طلب مي کند.
گويا او آگاهي يافت که چگونه زمين را به ذکر و نور خدا آباد مي کني
و چگونه احکام الهي را در همه جاي آن جاري مي سازي
و قسط و عدل که آرزوي بر زمين مانده همه انسان هاي وارسته بوده است
را در سراسر زمين تحقق مي بخشي؛از اين رو درخواست کرد که اين توفيق عظيم نصيب او شود.
لقب مشهور او مهدي و القاب ديگر او:
قائم
حجت
منتظر
خلف صالح
صاحب الزمان
اما نام و کنيه او،نام و کنيه رسول خدا(ص) است.
اسم پيامبر(ص)،محمد و کنيه او ابولقاسم است و همين نام و کنيه براي حضرت مهدي(عج) است