دوست خوبم ِسال پر از موفقیت و خوشبختی را برایت آرزو مندم .

روزي حكيمي اعلام كرد به كسي كه بهترين نقاشي زندگي را بكشد، جايزه‌اي بزرگ مي‌دهم. هنرمندان زيادي شروع به كار كردند.

همه نقاشي‌هاي خود را براي حكيم فرستادند. پادشاه به همه نگاه كرد. به دو تا از آنها علاقه‌مند شد. در اولي، درياچه‌اي آرام با كوه‌هاي صاف و بلند بود. بالاي كوه‌ها، آسمان آبي با ابرهاي سفيد داشت.

همه گفتند: اين بهترين نقاشي زندگي است.‌

نقاشي دوم هم كوه بود؛ ولي كوهي ناهموار. در بالاي كوه آسماني تيره و در پايين كوه آبشاري با آب خروشان كشيده شده بود.

وقتي حكيم از نزديك به نقاشي نگاه كرد، ديد، پشت آبشار روي سنگ تَرَك برداشته، بوته‌اي روييده و روي بوته، پرنده‌اي لانه ساخته و روي تخم‌هايش نشسته است.

حكيم نقاشي دوم را انتخاب كرد. همه مخالفت كردند؛ ولي حكيم گفت: زندگي در جايي كه مشكل و سختي ندارد، معنا ندارد.

زندگي واقعي وقتي است كه قلب شما با همه‌ سختي‌ها و مشكلات آرام و مطمئن است.

نخستين كار در تصميم‌گرفتن براي انجام كارهاي مهم و سرنوشت ساز مشخص كردن هدف يا هدف‌هاي انجام آن كار است. يعني هدف خود را به طور واضح و روشن مشخص و صميمانه به قلب و فكر خودمان مراجعه مي‌كنيم، از خودمان مي‌پرسيم آيا اين هدف‌ها، واقعي و دست يافتني هستند و امكانات و لوازم دست يابي آن را داريم. يا اين كه، آرزو‌هاي ما هستند و دستيابي به آرزوها ممكن نيست.

سپس مزايا و معايب هركدام از راه‌هاي رسيدن به هدف‌ها را معين مي‌كنيم.

آنگاه بهترين راه رسيدن به هدف خود را انتخاب كرده، براي آن برنامه‌ريزي مي‌كنيم.

همچنين براي رسيدن به اهداف خود به ارزش‌ها و حساسيت‌هاي جامعه توجه مي كنيم و سرانجام با طرح‌ و نقشه تصميم‌ خود را عملي مي‌كنيم و با توكل به خداوند، آن را انجام مي‌دهيم؛ زيرا هركاري را بايد به موقع انجام داد و ‌‌‌آن‌‌‌را به فردا موكول نكرد.

پسرک از پدر بزرگش پرسید :
- پدر بزرگ درباره چه می نویسی؟

پدر بزرگ پاسخ داد :
درباره تو پسرم، اما مهمتر از آنچه می نویسم، مدادی است که با آن می نویسم. می خواهم وقتی بزرگ شدی، تو هم مثل این مداد بشوی !

پسرک با تعجب به مداد نگاه کرد و چیز خاصی در آن ندید :
- اما این هم مثل بقیه مداد هایی است که دیده ام !

پدر بزرگ گفت : بستگی داره چطور به آن نگاه کنی، در این مداد پنج صفت هست که اگر به دستشان بیاوری، برای تمام عمرت با دنیا به آرامش می رسی :

صفت اول : می توانی کارهای بزرگ کنی، اما هرگز نباید فراموش کنی که دستی وجود دارد که هر حرکت تو را هدایت می کند. اسم این دست خداست، او همیشه باید تو را در مسیر اراده اش حرکت دهد.

صفت دوم : باید گاهی از آنچه می نویسی دست بکشی و از مداد تراش استفاده کنی. این باعث می شود مداد کمی رنج بکشد اما آخر کار، نوکش تیزتر می شود ( و اثری که از خود به جا می گذارد ظریف تر و باریک تر) پس بدان که باید رنج هایی را تحمل کنی، چرا که این رنج باعث می شود انسان بهتری شوی.

صفت سوم : مداد همیشه اجازه می دهد برای پاک کردن یک اشتباه، از پاک کن استفاده کنیم. بدان که تصحیح یک کار خطا، کار بدی نیست، در واقع برای اینکه خودت را در مسیر درست نگهداری، مهم است.

صفت چهارم : چوب یا شکل خارجی مداد مهم نیست، زغالی اهمیت دارد که داخل چوب است. پس همیشه مراقب باش درونت چه خبر است.

و سر انجام پنجمین صفت مداد : همیشه اثری از خود به جا می گذارد. پس بدان هر کار در زندگی ات می کنی، ردی از تو به جا می گذارد و سعی کن نسبت به هر کار می کنی، هشیار باشی و بدانی چه می کنی.

زندگی صحنه ی یکتای هنرمندی ماست

هرکسی نغمه خود خواند و از صحنه رود

صحنه پیوسته به جاست

خرم آن نغمه که مردم بسپارند به یاد

زنده بودن را به بیداری بگذرانیم که سالها به اجبار خواهیم خفت.

دکتر شریعتی