عشق زینب بیماری نیست جز فوق جنون

هر که گوید  یا حسین بر او  سرایت میکند

ای که بیماری چرا نزد طبیبان میروی

خرده نان سفره زینب کفایت میکند

کربلا باشد  سفارت خانه حق بر زمین

این سفارتخانه  را زینب صدارت میکند

بیرق خون خواه شاه کربلا این مطلب است

اهل عالم گوش باشید این سپاه زینب است

•  قريشي سيد علي اكبر
•    احسان وبخ

پیام های عاشورا

شهادت طلبی

در شرایطی که انسان‌ها اغلب برای زنده ماندن بیشتر تلاش می‌کنند، کسانی هم هستند که درک متعالی‌تری از فلسفه حیات و کسب مقام والایی که شهیدان راه خدا دارند، حاضرند جان خود را فدا کنند و از شهادت در راه مکتب و دین خود استقبال کنند. به چنین روحیه‌ای که همراه با رهایی از تعلقات دنیوی است، «شهادت طلبی» گفته می‌شود. مرگ در راه خدا، معامله‌ای پر سود با آفریدگار است، یعنی جان فدا کردن و به بهشت جاوید رسیدن.

اسلام با مسلح کردن پیروان با ایمان خویش به دیدگاه «اِحدَی الحُسنَيَین»، آنان را چنان بار می‌آورد که در میدان‌های جنگ نیز، چه بکشند و چه کشته شوند، پیروز باشند و به نیکویی دست یابد. اولیاء دین و پیروان خالص آنان این روحیه را داشتند، از این رو از بذل جان در راه اسلام مضایقه نمی‌کردند.

صحنه عاشورا، شهادت طلبی یاران با ایمان امام حسین علیه‌السلام، در عمل تجلی یافت. خود آن حضرت نیز پیشتاز و الگوی این میدان بود. وقتی امام می‌خواست از مکه حرکت کند، با خواندن خطبه‌ای که از زیبایی مرگ در راه خدا برای جوانمردان سخن می‌گفت، از افراد خواست هر کس شهادت طلب است و آمادگی بذل جان و خون دارد، همراه ما بیاید: «مَن کانَ باذِلاً فینا مُهجَتَهُ فَلیَرحَل مَعَنا.» (1)

در میان راه، وقتی در پی دیدن خوابی و گفتن «انا لله و انا الیه راجعون»، در گفت‌گویی که پسرش علی اکبر علیه‌السلام با پدر داشت، علی اکبر علیه‌السلام به او گفت: وقتی ما بر حقیم، پس چه باک از مرگ؟ «اِذاً لا نُبالی بِالمَوتِ.» این سخن علی اکبر علیه‌السلام نیز از تفکر شهادت طلبانه فرزند امام حکایت دارد.

تعبیر امام حسین علیه‌السلام از این که اگر ناچار، مرگ برای همگان حتمی است، پس چه بهتر که به صورت شهادت باشد: «فَاِن تَکنِ الاَبدانُ لِلمَوتِ اُنشِاَت، فَقَتلُ امرِءٍ بِالسَّیفِ فِی اللهِ اَفضَلُ» (2) شاهد دیگری از این روحیه در امام است.

پس از برخورد با حُر و ممانعت او از رفتن حضرت به کوفه، با استشهاد به شعری چنین اظهار کرد:

سَاَمضی وَ ما بِالمَوتِ عارٌ عَلی الفَتی  اِذا مانَوی خیراً و جاهَدَ مُسلِماً (3)

پیش می‌روم و مرگ، برای یک جوانمرد ننگ نیست، وقتی که انگیزه خیر داشته باشد و مسلمانانه جهاد کند.

در نقل دیگری آمده است که پس از اشاره به آن اشعار، ضمن آسان شمردن مرگ در راه عزت و احیای حق، فرمود: آیا مرا از مرگ می‌ترسانی؟ تیرت به خطا رفته و گمانت بیهوده است! شما بیش از این نیست که مرا بکشید؛ آفرین به مرگ در راه خدا «... مَرحباً بِالقَتلِ فی سَبیل ‌اللهِ» (4) شعار جاودانه «لا ارَی المَوتَ اِلاّ سَعادَةً (5) نیز کلام نورانی سیدالشهدا علیه‌السلام است.

استقبال از مرگ در راه عقیده و آرمان، نزد ملت‌های دیگر هم ارزشمند و ستودنی است و مردم آزاده چنین مرگی را تقدیس و تمجید می‌کنند و آن را برتر از زندگی مذلت‌بار و زیر بار ستم و همراه با ننگ و پستی می‌شمارند. مرگ سرخ، نوع کمال يافته‌تری از حیات است و شهدا زندگان جاویدند. حسین بن علی علیهما‌السلام آگاهانه به استقبال این مرگ سرخ رفت. یارانش نیز مانند خود او شهادت‌طلب بودند. اگر در اظهارات یاران امام حسین علیه السلام در شب عاشورا دقت شود، این روحیه در گفتارشان موج می‌زند و هر یک برخاسته، عشق خود را به کشته شدن در راه خدا و در حمایت از فرزند پیامبر و مبارزه با ظالمان ابراز می‌کردند. با آن که حضرت بیعت خویش را از آنان برداشت که هر کس می‌خواهد برود، اما سخنشان چنین بود:

«الحَمدُ للهِ الذی اَکرَمَنا بِنَصرِکَ وَ شَرَّفَنا بِالقَتلِ مَعَک» (6)؛ سپاس خدایی را که با یاری کردن تو ما را گرامی داشت و با کشته شدن همراه تو، ما را شرافت بخشید.

حتی نوجوانی چون حضرت قاسم نیز مرگ را شیرین‌تر از عسل می‌دانست و از آن استقبال می‌کرد.

 امام نیز آنان را همین‌گونه می‌شناخت. وقتی احساس کرد خواهرش زینب در شب عاشورا اندکی ناآرام است و در پایداری یاران تردید دارد، فرمود: به خدا سوگند آنان را آزموده و امتحان کرده‌ام، اینان شهادت طلبانی هستند که به مرگ انس گرفته‌اند، همان گونه که کودک، به سینه مادرش مانوس است. (7)

در همان شب‌، حضرت عباس علیه‌السلام در جمع بنی‌هاشم از آنان خواست تا نخستین کسانی باشند که به مبارزه می‌شتابد شما و پیشتازان شهادت باشند.

این، فرهنگ اهل‌بیت است. در یکی از نیایش‌های امام حسین علیه‌السلام در همان روز عاشورا چنین می‌خوانیم:

«اِلهی و سَیَّدی! وَدَدتُ اَن اُقتَلَ و اُحیی سَبعینَ اَلفَ مَرَّةٍ فی طاعَتِکَ و مَحبَّتَکَ، سِيّما اِذا کانَ فی قَتلی نُصرَةُ دینِکَ و اِحیاءُ اَمرِکَ و حِفظُ ناموسِ شَرعِکَ ...» (8)

خدایا! دوست دارم که کشته شوم و زنده گردم، هفتاد هزار بار، در راه طاعت و محبت تو، به خصوص اگر در کشته شدنم نصرت دین تو و زنده شدن فرمانت و حفظ ناموس شریعت تو نهفته باشد.

شهادت طلبان، تفسیر نوینی از مرگ و زندگی دارند. مثل امام حسین علیه‌السلام که فرمود: مرگ با عزت بهتر از زندگی با ذلت است «مَوتٌ فی عِزٍّ خَیرٌ مِن حَیاةٍ فی ذُلٍّ» (9) به راحتی حاضرند شرافت شهادت در راه حق را بر زندگی چند روزه و گذرا اما در ننگ و بدنامی ترجیح دهند.

آموزش حسین بن علی به آنان این بود که مرگ، تنها پلی است که شما را از سختی و تنگنای دنیا به وسعت آخرت و نعمت‌های ابدی در بهشت می‌رساند؛ «فَمَا المَوتُ اِلاّ قَنطَرَةٌ...» (10) با چنین دیدی بود که در صبح عاشورا با آغاز تیراندازی از سوی سپاه عمر سعد، حضرت خطاب به یاران خویش فرمود: خدا رحمتتان کند! برخیزید به سوی مرگی که چاره‌ای از آن نیست. «قُومُوا رَحِمَکُمُ‌اللهُ اِلی المَوتِ الذی لابُدَّ مِنهُ» (11) و این در واقع فراخوانی به سوی حیات بود، حیاتی جاویدان در سایه مرگ سرخ.

عاشورا، فرهنگ شهادت‌طلبی را در پیروان اهل‌بیت زنده ساخت.

امامان نیز این رهنمود را با الهام از عاشورا به یاران و پیروان منتقل می‌کردند. زائران قبور شهدا و حرم حسینی نیز این عشق به شهادت و آرزوی کشته شدن در رکاب امام و در راه خدا را بر زبان می‌آوردند. امروز نیز ما در زیارتنامه‌ها این جملات را اظهار می‌کنیم که:

«کاش من نیز با شما شهیدان بودم و به رستگاری بزرگ می‌رسیدم.»(12)

پیام شهادت‌طلبی عاشورا را، رزمندگان اسلام و شهیدان انقلاب اسلامی و جبهه‌های دفاع مقدس به خوبی دریافتند و از آن در مبارزه با ستم و تجاوز سود بردند. امام خمینی «قدس سره» بیش از همه در احیای این فرهنگ در جامعه انقلابی ما نقش داشت و جوانان را حسینی و عاشورایی بار آورد.

در سخنان و پیام‌های حضرت امام، نمونه‌هایی از همان روح حسینی و عاشورایی را می‌بینیم، که مجموعه این سخنان، خود کتابی مبسوط می‌شود. ناگزیریم تنها چند جمله را مرور کنیم:

«مرگ سرخ، به مراتب بهتر از زندگی سیاه است و ما امروز به انتظار شهادت نشسته‌ایم تا فردا فرزندانمان در مقابل کفر جهانی با سرافرازی بایستند.» (13)

«من خون و جان ناقابل خویش را برای ادای واجب حق و فریضه دفاع از مسلمانان آماده ساخته‌ام و در انتظار فوز عظیم شهادتم.» (14)

«خط سرخ شهادت، خط آل محمد و علی است و این افتخار از خاندان نبوت و ولایت به ذریّه طیبه آن بزرگواران و به پیروان خط آنان به ارث رسیده است.» (15)

«در این انگیزه است که همه اولیاء، شهادت را در راه آن به آغوش می‌کشند و مرگ سرخ را احلی من العسل می‌دانند و جوانان در جبهه‌ها جرعه‌ای از آن را نوشیده و به وجد آمده‌اند.» (16)

پی نوشت ها:                                                                            

1- بحارالانوار، ج 44، ص 366.

2- همان، ص 374.

3- موسوعة کلمات الامام الحسین، ص 358.

4- اعیان الشیعه، ج 1، ص 581.

5- مناقب، ابن شهر آشوب، ج 4، ص 68.

6- موسوعة کلمات الامام الحسین، ص 402.

7- همان، ص 407.

8- معالی السبطین، ج 2، ص 18.

9- مناقب، ج 4، ص 68.

10- معانی الاخبار، ص 288.

11- بحارالانوار، ج 45، ص 12.

12- التهذیب، ج 6، ص 65.

13- صحيفه نور، ج 14، ص 266.

14- همان، ج 20، ص 113.

15- صحیفه نور، ج 15، ص 154.

16- همان، ج 21، ص 198.

پیروزی و شکست در زندگي

از اموری که در زندگی انسان‌ها نقش‌ ایفا می‌کند، نوع دریافت و دیدگاه نسبت به مفاهیم پیروزی و شکست است. در یک مبارزه هدفدار، وقتی اهداف مبارزان تامین شود پیروزند، هر چند خودشان فتح نظامی به دست نیاورند. تحقق هدف‌ها هر چند در زمانی دیرتر یا حتی برای نسل آینده صورت پذیرد، برای مبارزان، پیروزی است. از سوی دیگر، در هر مقطع زمانی، تکلیفی که بر دوش انسان است اگر عملی شود، (عمل به وظیفه) نیز یک پیروزی است هر چند به شکست ظاهری پایان پذیرد.

امام حسین علیه‌السلام هدفی جز اعتلای حق و بقای دین و نهی از منکر و مبارزه در راه عزت و کرامت انسانی نداشت. به این هدف نیز رسید، هر چند خود و یارانش در عاشورا به شهادت رسیدند. رسوا ساختن چهره تزویرگرانه امویان، شکستن جو رعب و وحشت در قیام علیه سلطه جور، دمیدن روح احساس تعهد و مسوولیت در برابر اسلام و مسلمین، پدید آمدن انگیزه‌های جهاد و مبارزه در راه حق، همه از اهداف حسینی در نهضت عاشورا بود و اینها همه تحقق یافت. پس امام حسین، چهره پیروز نبرد عاشورا است.

پس چنان نیست که پیروزی، تنها غلبه نظامی باشد. پیروزی خون بر شمشیر از همین نوع پیروزی‌های راستین است. روزی در مدینه، ابراهیم بن طلحه از امام زین‌العابدین علیه‌السلام سوال کرد که در ماجرای عاشورا چه کسی غالب و پیروز است؟ امام فرمود:

اِذا دَخَلَ وَقتُ الصَّلوةِ فَاَذِّن و اَقِم، تَعرِفُ مَنِ الغالِبُ» (1)؛ چون وقت نماز فرا رسید، اذان و اقامه بگو، خواهی شناخت که پیروز کیست!

این همان پیروزی در قالب تحقق اهداف است، هر چند دیدگان ظاهربین آن را پیروزی نبینند.

از منظر دیگر، آنان که زندگی را همراه با عقیده پاک و درست می‌گذرانند و در راه آن عقیده فداکاری هم نشان می‌دهند، اینان پیروزند و به تعبیر قرآن به «اِحدَی الحُسنَيَینِ»- یکی از دو پیروزی - می‌رسند، چه کشته شوند، چه غلبه یابند. (2)

در دید عاشورایی، شهیدان این راه پیروزند، چون شهادت، فوز اکبر و رستگاری عظیم است و بازماندگان از کاروان شهادت، حیات بی فتح ‌دارند، چرا که از نصرت حق کوتاهی کرده‌اند و چه شکستی تلخ‌تر از این؟

سید‌الشهداء علیه‌السلام هنگام خروج از مدینه، قلم و کاغذی طلبید و جمله‌ای کوتاه که یک دنیا عظمت و پیام بلند در آن نهفته بود، نگاشت. نامه، پس از نام خدا خطاب به بنی‌هاشم، تنها همین جمله بود:

«... فَاِنَّ مَن لَحِقَ بی مِنکُم اُستُشهِدَ و مَن تَخَلَّفَ لَم یَبلُغِ الفَتحَ، والسّلام.» (3)

هر که به من بپیوندد، به «شهادت» می‌رسد و هر کس هم تخلف کند و بازماند، به «فتح» نمی‌رسد، والسلام!

 

پي‌نوشت‌ها:

1- امالی، شیخ طوسی، ص 66.

2- مضمون آیه 52 سوره توبه.

3- مناقب ابن شهر آشوب، ج 4، ص 76.

آنها كه تن به هر ذلتى مى‏دهند تا زنده بمانند، مرده‏هاى خاموش و پلید تاریخند و ببینید آیا كسانى كه سخاوتمندانه با حسین به قتلگاه خویش آمده‏اند و مرگ خویش را انتخاب كرده‏اند - در حالى كه صدها گریزگاه آبرومندانه براى ماندنشان بود و صدها توجیه شرعى و دینى براى زنده ماندن شان بود - توجیه و تأویل نكرده‏اند و مرده‏اند، اینها زنده هستند؟ آیا آنها كه براى ماندن‏شان تن به ذلت و پستى، رها كردن حسین و تحمل كردن یزید دادند، كدام هنوز زنده‏اند؟ هر كس زنده بودن را فقط در یك لَشِ متحرك نمى‏بیند، زنده بودن و شاهد بودن حسین را با همه وجودش مى‏بیند، حس مى‏كند و مرگ كسانى را كه به ذلت‏ها تن داده‏اند تا زنده بمانند، مى‏بیند

(دكتر شريعتي) 

بسم الله الرحمن الرحیم

اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يا اَبا عَبْدِ اللَّهِ اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يَا بْنَ

* * * * * * سلام بر تو اى ابا عبداللّه سلام بر تو اى فرزند

رَسُولِ اللَّهِ اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يا خِيَرَةَ اللَّهِ وَابْنَ خِيَرَتِهِ اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يَا

رسول خدا سلام بر تو اى برگزيده خدا و فرزند برگزيده اش سلام بر تو اى

بْنَ اَميرِ الْمُؤْمِنينَ وَابْنَ سَيِّدِ الْوَصِيّينَ اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يَا بْنَ فاطِمَةَ

فرزند امير مؤ منان و فرزند آقاى اوصياء سلام بر تو اى فرزند فاطمه

سَيِّدَةِ نِساَّءِ الْعالَمينَ اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يا ثارَ اللَّهِ وَابْنَ ثارِهِ وَالْوِتْرَ

بانوى زنان جهانيان سلام بر تو اى كه خدا خونخواهيش كندو فرزند چنين كسى و اى كشته اى كه انتقام

الْمَوْتُورَ اَلسَّلامُ عَلَيْكَ وَعَلَى الاَْرْواحِ الَّتى حَلَّتْ بِفِناَّئِكَ عَلَيْكُمْ

كشته گانت نگرفتى سلام بر تو و بر روانهائى كه فرود آمدند به آستانت ، بر شما همگى از جانب

مِنّى جَميعاً سَلامُ اللَّهِ اَبَداً ما بَقيتُ وَبَقِىَ اللَّيْلُ وَالنَّهارُ يا اَبا عَبْدِ اللَّهِ

من سلام خدا باد هميشه تا من برجايم و برجا است شب و روز اى ابا عبداللّه

لَقَدْ عَظُمَتِ الرَّزِيَّةُ وَجَلَّتْ وَعَظُمَتِ الْمُصيبَةُ بِكَ عَلَيْنا وَعَلى

براستى بزرگ شد سوگوارى تو و گران و عظيم گشت مصيبت تو بر ما و بر

جَميعِ اَهْلِالاِْسْلامِ وَجَلَّتْ وَعَظُمَتْ مُصيبَتُكَ فِى السَّمواتِ عَلى

همه اهل اسلام و گران و عظيم گشت مصيبت تو در آسمانها بر

جَميعِ اَهْلِ السَّمواتِ فَلَعَنَ اللَّهُ اُمَّةً اَسَّسَتْ اَساسَ الظُّلْمِ وَالْجَوْرِ

همه اهل آسمانها پس خدا لعنت كند مردمى را كه ريختند شالوده ستم و بيدادگرى

عَلَيْكُمْ اَهْلَ الْبَيْتِ وَلَعَنَ اللَّهُ اُمَّةً دَفَعَتْكُمْ عَنْ مَقامِكُمْ وَاَزالَتْكُمْ عَنْ

را بر شما خاندان و خدا لعنت كند مردمى را كه كنار زدند شما را از مقام مخصوصتان و دور كردند شما را از

مَراتِبِكُمُ الَّتى رَتَّبَكُمُ اللَّهُ فيها وَلَعَنَ اللَّهُ اُمَّةً قَتَلَتْكُمْ وَلَعَنَ اللَّهُ

آن مرتبه هائى كه خداوند آن رتبه ها را به شما داده بود و خدا لعنت كند مردمى كه شما را كشتند و خدا لعنت كند

الْمُمَهِّدينَ لَهُمْ بِالتَّمْكينِ مِنْ قِتالِكُمْ بَرِئْتُ اِلَى اللَّهِ وَاِلَيْكُمْ مِنْهُمْ

آنانكه تهيه اسباب كردند براى كشندگان شما تا آنها توانستند با شما بجنگند بيزارى جويم بسوى خدا و بسوى شما

وَمِنْ اَشْياعِهِمْ وَاَتْباعِهِمْ وَاَوْلِياَّئِهِم يا اَبا عَبْدِ اللَّهِ اِنّى سِلْمٌ لِمَنْ

از ايشان و از پيروان و دنبال روندگانشان و دوستانشان اى اباعبداللّه من تسليمم و در صلحم

سالَمَكُمْ وَحَرْبٌ لِمَنْ حارَبَكُمْ اِلى يَوْمِ الْقِيامَةِ وَلَعَنَ اللَّهُ آلَ زِيادٍ

با كسى كه با شما در صلح است و در جنگم با هر كس كه با شما در جنگ است تا روز قيامت و خدا لعنت كند خاندان زياد

•  خیز و جامه نیلی کن روزگار ماتم شد    صوتی
•  یا حسین آنکه دل از غیر تو ببرید منم   صوتی
•  جاده و اسب مهیاست بیا تا برویم     صوتی
•  زاروگریان حسینم چه بودبهترازاین ؟    صوتی
•  ماه می گوید حسین باآه می گوید حسین    صوتی

 هر قطره خون در رگهايم نام تو را فرياد مي زند يا حسين !***جان را چگونه در بدن توان ايستادن است وقتي که     جسم پاره پاره تو را به ياد مي آورم يا حسين !****جسم من از جسم تو گرانتر نيست ****و خون من از خون تو پر بهاتر نيست ***فداي لب تشنه ات يا حسين

*که گاهی حق داری عصبانی شوی ، اما حق نداری ظالم باشی.

*که مدارک قاب شده نمی تواند از تو انسانی شایسته بسازد.

*که اگر آن گونه که تو می خواهی دوستت ندارد،به این معنی نیست که در عشق او نقصی است.

*که بلوغ به تجربه های تو مربوط است و درس هایی که از آن ها گرفتی ، نه به سالهای عمرت.

*که زندگی ات می تواند در یک لحظه توسط کسانی که حتی نمی شناسی تغییر کند.

سعید حیدری – شاهین شهر

خدايا!

مرا چنان كن كه در آنچه تو برايم به تأخير انداخته اي ، شتاب نكنم و نه آنچنان كن كه خواهان به تـأخير انداختن آن چيزي باشم كه تو برايم شتاب كرده اي .                                     

                                                                                     دعای عرفه

غم از اینکه در سوگ بزرگ مردی می نشینیم ،که سید جوانان بهشت هست ،
وعزیز پیامبر وزهرا وخون خدا..........
وعزا ونوحه کردن برای چنین مردی می سزد..............که از چشمها خون بارید .
وعبرت اینکه ،بدانیم تنها گذاشتن رهبران ،باعث از بین رفتن ایشان ودر نتیجه
محروم شدن جامعه از فیض وجودشان می شود .
این ایام حزن وعزا را به ولی عصر صاحب الزمان (َعج ) و مسلمانان جهان وبه خصوص شیعیان
ان حضرت تسلیت عرض می کنم .

http://www.sharemation.com/neka86/hossain%20jan20.mp3
کد نوحه ای است که الان پخش می شود .می توانید به جای موسیقی
وبلاگ در ایام محرم استفاده کنید .
http://old.tebyan.net/Teb.aspx?nId=11070
این هم لینک تبیان مخصوص محرم
 موفق وموئید باشید .
عزاداری شما همه قبول درگاه خدای مهربان
والحمدلله رب العالمین

یوهان روسلر

·       فرزندم ! از مردم توقع کاری که انجام دادن آن

برایشان دشوار است ؛ نداشته باش  که در این صورت آن هم نشین از تو متنفر  می شود و آن دیگری از تو کناره گیری میکند و

در نتیجه تنها و بی مونس می مانی  و چون تنها ماندی سر افکنده و خوار و بی مقدار میشوی .

·       از کسی عذر خواهی کن که عذر خواهی تو را بپذیرد و تو را ببخشد .

·       در انجام کارها ی خود از کسی کمک بگیر که در ازای انجام دادن آن از تو مزد میگیرد زیرا در این صورت شخص همانگونه که کار خود را انجام میدهد ؛ کار تو را انجام میدهد .

·       به آنچه از مال و روزی دنیا خداوند به تو عنایت فرموده ؛ راضی و قانع باش تا همیشه با دل خوش زندگی کنی ؛ اگر میخواهی به همه عزتهای دنیا دست یابی پس دست طمع خود را از انچه در دست مردم است قطع کن ؛ زیرا پیامبران و صدیقان فقط با قطع طمع و چشم پوشی از آنچه در دست مردم است به بالا ترین درجات و مراتب انسانی رسیدند .

·       اگر حاجت و خواسته ای داری که بر آورده نمیشود غمگین و دلتنگ مشو ؛ زیرا بر آوردن آن حاجت به دست خداوند متعال است و هر حاجت زمانی دارد که هر گاه خدای بزرگ صلاح بداند  آن زمان فرا می رسد و حاجت انسان بر آورده میشود ولیکن  همه چیز را عاجزانه از خدای بزرگ بخواه  و از او درخواست کن و انگشتان خود را به نشانه خواری و ذلت نسبت به پروردگار عالمیان به هنگام دعا کردن حرکت بده .

·       هرگاه تو به خودت ضرر رسانی ؛ بزرگترین دشمنی را در حق خود

             کرده ای زیرا دشمن  را نسبت به خودت کار ساز کرده ای .

·       به کسی نیکی کن که اهل و مستحق ان نیکی باشد  و برای رضای خدا .

·       اگر با مردم بیش از حد معاشرت کنی ؛ خود این عمل باعث جدائی و دوری میشود و همچنین  از مردم دوری و کناره گیری هم مکن که خوار و ذلیل می شوی .

·       اگر میخواهی خدا بر تو رحم کند بر مردم نیز رحم کن .

·       هرکس به تو بدی کرد ؛ او را به حال خود خود رها کن که هر چه تو سعی کنی به او بدی کنی ؛ نمیتوانی بیشتر از خود او ؛ به او بدی کنی ؛ زیرا او در حقیقت به خودش ظلم کرده است .

·       هرگز با افراد فاسق و گنهکار همنشینی مکن زیرا ایشان بمانند سگانند ؛ اگر تو چیزی پیدا کنی می خورند و اگر چیزی پیدا نکنند سرو صدا به راه می اندازند و تو را سرزنش می کنند .

·       فرزندم ! بسیار شیرین مباش که تو را بخورند و تلخ هم مباش که تو را دور افکنند .

در قرآن مجید سوره ای به نام لقمان میباشد که آیاتی را مختص به سخنان لقمان حکیم قرار داده اند ( بمانند آیات 12 و 13و16 الی 19 ).

تالیف : علامه مجلسی                                      بازنویسی : حسین صالح

تو میتونی

 معجزه عبارات جادویی باور نکردنی است...

                          سال ۱۴۲۹هجری قمری

را با یاد ونام امام حسین (ع) و۷۲ تن از یاران فداکارش آغاز می کنیم .

در لحاف فلک افتاده شکاف

                                 پنبه می بارد از این کهنه لحاف

چند روزی است که ماه زیبای زمستان ازراه رسیده و یک هفته ای هست که  تقریبادر کل کشور زمستان خودنمایی می کند .زمستان به ما می اموزد پس از هر سختی راحتی همراه است .می آموزد که باید صبر وتحملمان  زیاد شود تا به دست نیافتنی ها برسیم و می آموزد در پایان این سختی ها بهار همیشه سبز در راه است .

پس به یاد بهار وزیباییهایش سرما را تحمل می کنیم تا بهاری سبز تر از همیشه داشته باشیم .

 درجزیره ای زیبا تمام حواس ،زندگی می کردند؛ شادی،غم، غرور،عشق و...

روزی خبر رسید که به زودی جزیره به زیر آب خواهد رفت.

همه ی ساکنین جزیره قایق هایشان را آماده وجزیره را ترک کردند.

اما عشق می خواست تا آخرین لحظه بماند،چون او عاشق جزیره بود.

وقتی جزیره زیر آب فرو می رفت، عشق از ثروت  که با قایقی با شکوه جزیره را ترک می کرد خواست و به او گفت:"آیا می توانم با تو همسفر شوم؟"

ثروت گفت:"نه من  مقدارزیادی طلا ونقره داخل قایقم هست ودیگر جای برای تو وجود ندارد"

پس عشق از غرور که با یک کرجی زیبا راهی مکان امنی بود،کمک خواست.

غرور گفت:"نه نمی توانم تورا با خود ببرم چون تمام بدنت خیس وکثیف شده و قایق زیبای مرا کثیف خواهی کرد"

غم درنزدیکی عشق بود.پس عشق به او گفت:" اجازه بده تا با توبیایم"

غم با صدای حزن آلود گفت:"آ ه عشق، من خیلی ناراحتم واحتیاج دارم تا تنها باشم."

عشق این بار سراغ شادی رفت واو را صدازد.اما او آن قدر غرق شادی وهیجان بود که حتی صدای عشق را هم نشنید.

آب هر لحظه بالا وبالاتر می آمد وعشق دیگر ناامید شده بود که ناگهان صدای سالخورده گفت:"بیا عشق،من تو را خواهم برد"

عشق آنقدر خوشحال شده بود که حتی فراموش کرد نام پیرمرد را بپرسد وسریع خود را داخل قایق انداخت وجزیره راترک کرد.

وقتی به خشکی رسیدند،پیرمرد به راه خود رفت وعشق تازه متوجه شد کسی که جانش رانجات داده بود،چقدر برگردنش حق دارد.

عشق نزد علم که مشغول حلِ مسأله ای روی شن های ساحل بود،رفت واز او پرسید:"آ ن پیرمرد که بود؟"

علم پاسخ داد:"زمان"

عشق با تعجب گفت:"زمان؟! اما چرا او به من کمک کرد؟!"

علم لبخندی خردمندانه زد وگفت:"زیرا تنها زمان قادر به درک عظمت عشق است."

                                                                                         از کتاب:عشق بدون قید وشرط

يک گروه از دانشمندان پنج ميمون را در

قفسی گذاشتند و در وسط قفس يک نردبان که

بالای آن مقداری موز گذاشته شده بود قرار

دادند

1)      دوستت دارم ، نه به  خاطر شخصیت تو، بلکه به خاطر شخصیتی که من در هنگام با تو بودن پیدا می کنم.

2)      هیچکس لیاقت اشکهای تو را ندارد و کسی که چنین ارزشی دارد باعث ریختن اشکهای تو نمی شود.

3)      اگر کسی تو را آنطور که می خواهی دوست ندارد به این معنی نیست که تو را با تمام وجودش دوست ندارد.

4)      دوست واقعی کسی است که دستهای تو را بگیرد ولی قلب تو را لمس کند.

5)      بدترین شکل دلتنگی برای کسی آنست که در کنار او باشی و بدانی که هرگز به او نخواهی رسید.

6)      هرگز لبخند را ترک نکن حتی وقتی ناراحتی چون هر کس امکان دارد عاشق لبخند تو شود.

7)      تو ممکن است در تمام دنیا فقط یک نفر باشی ولی برای یک نفر تمام دنیا هستی.

8)      هرگز وقتت را با کسی که حاضر نیست وقتش را با تو بگذراند نگذران.

9)   شاید خدا خواسته است که بسیاری از افراد نامناسب را بشناسی و سپس شخص مناسب را، به این صورت وقتی او را یافتی بهتر می توانی شکرگزار باشی.

10)   به چیزی که گذشت غم مخور به آنچه پس از آن آمد لبخند بزن.

11)  همیشه افرادی هستند که تو را می آزارند با این حال همواره به دیگران اعتماد کن و فقط مواظب باش به کسی که تو را آزرده است دوباره اعتماد نکنی.

12)  خود را به فردی بهتر تبدیل کن و مطمئن باش که خود را می شناسی قبل از آنکه شخص دیگری را بشناسی و انتظار داشته باشی او تو را بشناسد.

13)   زیاده از حد خود را تحت فشار نگذار بهترین چیزها در زمانی اتفاق می افتد که انتظارش را نداری

" نگهداری دم ماهی و دل زن از مشکلات است  "  .   آرتور شوپنهاور

" محبت همه چیز را شکست می دهد و خود شکست نمیخورد  "  .   تولستوی

" فرق انسان و سگ در آنست كه اگر به سگي غذا بدهي هرگز تو را گاز نخواهد گرفت "  .  تولستوي

" آنكه مي‌خواهد روزي پريدن آموزد، نخست مي‌بايد ايستادن، راه رفتن، دويدن و بالارفتن آموزد. پرواز را با پرواز آغاز نمي‌كنند "  .  نيچه

" با بردباری همه چیز در چنگ توست  "  .   ارد بزرگ

" کسانیکه با افکار خوب و عالی دمساز هستند ، هرگز تنها و بی مونس نیستند "  .   فیلیپ سیدلی

" آن كس كه نداند ؛ خواست خويش را در چيزها چگونه بگمارد ؛ دست كم معنايي بر آن خواهد افزود ... و از آن ؛ اين پندار زاده مي شود كه گاهي در آن خواست بنياد باوری بوده است "  .  فردریش نیچه

" کسی به فرجام زندگی آگاه نیست ، خداوند هم نیازی به عبادت بنده ندارد  "  .  فردوسی خردمند

" بایستی با روح خود آشنا شده و سعادت را در اعماق روح و قلب خود جستجو کنیم  "  .  فیثاغورث

" انسان خردمند ، تار و پودهای اصلی زندگی را می یابد  "  .   ارد بزرگ

" هر که خود را نصیحت نکند به نصیحت دیگران محتاج خواهد گشت "  .   سعدی

" لبخند بیش از چند لحظه دوام ندارد ولی خاطره آن جاودانی است  "  .  آبراهام لینکون

" مبین که میگوید ببین چه میگوید "  .   سعدی 

" در وجود مردم دنبال عیب نگرد که رسوایشان کنی وخودت را بی اعتماد  "  .  سعدی 

" مرا اندکی دوست بدار ولی طولانی  "  .  کریستوف مارلو

" بسیاری بخاطر برآیند هنجارهای درونی اشان بین نمای سپید  و پاکی در اشتباهند "  .  ارد بزرگ

" چشمان زیبای اشکبار از لبخند زیباتر است  "  .   کامپ پل

" هشدار ! تنها به عزم نیاز اگر به معبد درون شوید ، هرگز هیچ نیابید "  .  جبران خلیل جبران

" شخص باید لایق ستایش باشد ولی از آن بگریزد "  .  فنلون

روز خانواده گرامی باد .

امید اینکه در کنار خانواده تان روزگاری خوش توام با موفقیت وسلامت داشته باشید .

آلبرت انيشتن.......................فيزيكدان........................................منشي اداره ثبت
الويس پريسلي.....................خواننده.........................................راننده كاميون
اميركبير............................صدراعظم ناصرالدين شاه..................آشپز
او هنري............................نويسنده........................................گاوچران
جرالدفورد .........................رئيس جمهور آمريكا........................مانكن لباس مردانه
جوزپه گاريبالدي..................انقلابي ايتاليايي..............................ملوان
جيمي كارتر.......................رئيس جمهور آمريكا.........................بادام كار
رونالد ريگان.....................رئيس جمهور آمريكا........................هنرپيشه سينما
شون كانري...................... هنرپيشه سينما..............................بنا و راننده كاميون
كلارك گيبل.......................هنرپيشه سينما...............................چوب بر
ويليام فالكنر........................نويسنده.......................................نقاش ساختمان
گاندي...............................رهبر فقيد هند................................وكيل دادگستري
جرج واشنگتن....................اولين رئيس جمهور آمريكا..................كشاورز
نادرشاه افشار.....................موسس سلسله افشاريه....................پوستين دوز
يعقوب ليث.........................سرسلسله صفاريان..........................رويگر
امير اسماعيل ساماني............سرسلسله امراي ساماني....................ساربان
آلپتكين..............................سرسلسله غزنويان...........................غلام زر خريد
فرخي سيستاني...................شاعر مشهور ايران.........................كارگر كشاورز
حضرت محمد(ص).............پيامبر بزرگ اسلام.......................شباني/ تجارت
حضرت عيسي (ع).............پيامبر بزرگ مسيحيت......................نجار
حضرت موسي (ع).............پيامبر بزرگوار يهود........................چوپان
پانديت نهرو......................نخست وزير هند..............................وكيل دادگستري
موسوليني.........................ديكتاتور ايتاليا................................روزنامه نويس
ساموئل مورس...................مخترع آمريكايي.............................نقاش
جك لندن...........................نويسنده آمريكايي............................كارگر كشتي
آلبر كامو..........................نويسنده فرانسوي............................معلم
ريچارد نيكسون.................رئيس جمهور آمريكا.........................وكيل دادگستري
آبراهام لينكلن....................رئيس جمهور آمريكا.........................هيزم شكن
گي دو موپاسان..................نويسنده آلماني..............................كارمند دريا داري
چارلز ديكنز.....................نويسنده انگليسي..............................منشي
آناتول فرانس....................نويسنده فرانسوي............................كتابفروش
مولير..............................نويسنده بزرگ فرانسوي..................هنرپيشه
هربرت جرج ولز ..............نويسنده بزرگ انگليسي....................شاگرد بزاز
ارنست همينگوي...............نويسنده بزرگ آمريكايي...................خبرنگار
ويليام شكسپير...................نويسنده بزرگ انگليسي...................هنرپيشه سيار
فيدل كاسترو.....................رئيس جمهور كوبا..........................دانشجوي حقوق
كاردينال ريشيلو................صدر اعظم معروف فرانسه.............. كشيش
ناپلئون بناپارت.................امپراطور فرانسه............................افسر توپخانه
كريم خان زند....................موسس سلسله زنديه........................تير انداز سپاه نادر شاه
ميرزا تقي خان امير كبير.....صدر اعظم ناصرالدين شاه................منشي
ژاندارك..........................شخصيت نيمه مذهبي و قهرمان فرانسوي.................چوپان
هانري فورد.....................كارخانه دار آمريكايي......................ساعت ساز
توماس اديسون..................مخترع بزرگ آمريكايي....................تلگرافچي
آلفرد نوبل....................... بنيانگذار جايزه نوبل...................... كارگر كارخانه
والت ديزني.....................مخترع سينماي انيمشن...................پادوي مغازه
ميكلانژ...........................نقاش مجسمه ساز ايتاليايي.................سنگ تراش

                                                                                                                                        منبع: سرمايه دات كام

روابط انسانى، مفهوم وسيعى دارد و هر نوع رابطه‏اى بين دو فرد، دو گروه، فرد و گروه، سازمان و فرد و ... را در بر مى‏گيرد. اين روابط، ممكن است به شكل‏هاى مختلفى مانند: روابط رسمى، غيررسمى، عمومى، خصوصى، كلامى، غير كلامى، عمودى، افقى و چند جانبه رخ دهد. در عين حال، امكان دارد رابطه در محيطها و موقعيت‏هاى خاص اجتماعى، فرهنگى، تجارى، بازرگانى، حكومتى و آموزشى برقرار شود. پس رابطه، بدون در نظر گرفتن مجرا، نوع و موقعيت آن، ارتباط، كنش و واكنشى است بين دو طرف كه يك طرف مى‏خواهد نياز يا پيامى را به طرف ديگر منتقل كند.

محبّت‏ها، تنفّرها، آشتى و قهرها، در محدوده رابطه انسانى قرار مى‏گيرند. گفتگوهاى صميمانه و همچنين درگيرى‏هاى لفظى نيز شكل‏هايى از اشكال رابطه انسانى‏اند كه در خانواده، كار و جامعه، بين افراد اتفاق مى‏افتد.

جنبه مهم ديگر اين روابط، درك قابليت‏هاى افراد و دادن مسئوليت به آنها بر اساس قابليت‏ها و استعدادها و شريك و سهيم كردن آنها در امور زندگى و جامعه است. در سايه اين پذيرش، افراد، احساس وجود و ارزش مى‏كنند، به زندگى و كار علاقه‏مند مى‏شوند، از بى‏تفاوتى‏هاى آنها كاسته مى‏شود و سرانجام، با روحيه‏اى تازه و قوى‏تر، به كار و زندگى مى‏پردازند.

با نگاهى به نيازهاى انسان، به اين نتيجه مى‏رسيم كه همه نيازهاى انسان، بدون وجود شخص يا اشخاص ديگرى كه با آنها رابطه برقرار مى‏كنيم، تأمين نمى‏شود. وقتى ما با فردى ازدواج مى‏كنيم، نيازهاى زيستى، ادامه نسل و امنيت ما تأمين مى‏شود. با ازدواج، مفهوم خانه شكل مى‏گيرد و به بيان قرآن كريم: با ازدواج و تشكيل خانواده، به سكون و آرامش مى‏رسيم با گرفتن دوست مى‏توانيم افكار، اعتقادات و نگرش‏هاى خود را با او در ميان بگذاريم. ما عواطف، احساسات، خوشى و اضطراب‏هاى خود را به دوستان و نزديكان خود منتقل مى‏كنيم. با گرفتن دوست يا همسر، كسانى را براى دوست داشتن پيدا مى‏كنيم و آنها نيز متقابلاً به ما علاقه‏مند مى‏شوند و ما را دوست مى‏دارند. ما از طريق شركت در جامعه و در بين افراد، خود را به آنها مى‏شناسانيم و آنها نيز ما را مى‏شناسند.

وقتى با ديگران هستيم و گروه يا جامعه‏اى را مى‏سازيم، هر يك از ما نقش و مسئوليتى را مى‏پذيريم. پذيرش نقش به عنوان عامل احترام، تشخّص، قدر و منزلت است. به همين دليل، هر چه، قدر و منزلت يك نفر بالاتر باشد، به او نقش و مسئوليت بزرگ‏ترى داده مى‏شود. بر اثر همين روابط، انسان‏ها شناخته مى‏شوند و اعتماد عمومى نسبت به آنها جلب مى‏شود و به آنها نقش و موقعيّت مناسب با توانايى‏ها داده مى‏شود. شغل‏ها، نقش‏ها و كارهايى كه به افراد سپرده مى‏شود، اگر مناسب با استعدادهاى آنها باشد، سبب شكوفايى استعدادهاى ديگر آنها نيز مى‏گردد. در حقيقت، شكوفايى استعدادها نيز به خاطر روابط انسانى و احترام به استعدادهاى افراد و نقش‏دهى و مسئوليت‏پذيرى معنا پيدا مى‏كند. بدين ترتيب، ملاحظه مى‏شود كه همه نيازهاى انسانى به وسيله روابط انسانى، قابل تأمين است.

روابط، موقعى انسانى است كه طرفين ارتباط، بتوانند فوايد لازم را از روابط خود ببرند. منظور از سودمندى، خير و فايده‏اى است كه از روابط انسان‏ها با يكديگر در راستاى ادامه حيات، به هر يك آنها مى‏رسد. حياط (زندگى) و اهداف آن، اساسى‏ترين موضوع تعيين‏كننده سود و زيان پديده‏ها از نظر انسان است. خداوند بزرگ در هنگام خلقت هر موجودى (از جمله انسان)، در وجود او عناصرى قرار داده است كه تكليف نيازهاى او را تعيين مى‏كند. براى ادامه حيات انسان، اين عناصر يا نيازها بايد تأمين شود. هر چيز كه مطابق فطرت انسان باشد و سبب ادامه حيات و رشد او شود، مفيد و سودمند است. بالعكس، هر چيزى كه برخلاف فطرت انسان باشد و مانعى براى ادامه حيات او به حساب آيد و جلوى رشد او را بگيرد، زيان‏آور است. روابطى كه منجر به تأمين نيازهاى جسمى، اجتماعى، و روانى و معنوى انسان شود، روابطى سودمندند و ادامه حيات را تسهيل مى‏كنند.

به هر حال، روابط انسانى، مجموعه‏اى از فعاليت‏ها و تعاملاتى است كه موجب تأمين نيازهاى افراد مى‏گردد و به عنوان يك نياز انسانى، بين انسان‏هايى كه با هم زندگى مى‏كنند، پديدار مى‏شود. در نتيجه برقرارى روابط انسانى، پس از تأمين نيازها، زمينه‏هاى پيدايش انگيزش، رشد، احساس سودمندى، رضايت، درك متقابل و اعتماد فراهم مى‏شود. اين نتايج، چرخه‏اى از نشانه‏هاى مثبت حيات را پديد مى‏آورند و هر يك در پيدايش حالات مثبت بعدى، مؤثر واقع مى‏شوند.

اگر تاكنون پذيرفته باشيم كه سرچشمه رفتارهاى انسان، تأمين نيازهاى اوست، پس بايد قبول كنيم كه تفاوت‏هاى افراد، پايه تفاوت در نيازهاى آنهاست. اگر انسان‏ها به خاطر تأمين نيازهاى خود، مجبور به برقرارى روابط باشند، پس موقعى روابط پاياتر خواهد بود كه با اين تفاوت‏ها بيشتر سازگار باشد. يكى از مشكلات مهم بعضى از انسان‏ها در ايجاد ارتباط، اين است كه خود را محور و معيار ارزشيابى امور به حساب مى‏آورند و به همين دليل، سعى مى‏كنند همه افراد را وادار به همشكل‏سازى با نيازها، خواسته‏ها و معيارهاى خود كنند. اين كار، نه تنها موجب برقرارى روابط نمى‏شود، بلكه  سبب احساس دورى و جدايى نيز مى‏گردد.

اساس برقرارى روابط انسانى، بروز رفتارهايى است كه مورد توجّه و علاقه طرف مقابل قرار گيرد و او آن رفتارها را در راستاى تأمين نيازهاى خود بداند. به همين دليل، درك و پذيرش تفاوت‏هاى فردى و حتّى آنچه با خواست‏ها و نيازهاى ما الزاماً يگانه نيست، زيربناى برقرارى روابط انسانى است.

نكته اصلى در ارتباط، داشتن زبان مشترك يا مجموعه‏اى از رفتارها، وسائل، مجارى ارتباط و ... است كه در نهايت مى‏توان از طريق آن، با ديگرى ارتباط برقرار كرد. ارتباط، دريچه اصلى برقرارى روابط انسانى است كه طى آن مى‏توانيم اهداف و مقاصد خود را به ديگران انتقال دهيم و در مقابل، اهداف و مقاصد ديگران را نيز درك كنيم. موضوع ارتباط، در زندگى انسان‏ها بسيار پر اهميت است و شايد، مؤثرترين بخش زندگى يك فرد همين باشد.

هر انسانى، اعم از خود يا ديگرى، دروازه ورود و خروج روابط انسانى است. ايده‏ها، فكرها و نظرها (كه به آنها محرّك يا پاسخ مى‏گوييم) معمولاً از وجود يك نفر برمى خيزد و به ارگانيزم شخص ديگر وارد مى‏شود. تا زمانى كه يك نفر، آمادگى لازم براى شنيدن سخنان شخص ديگرى را نداشته باشد، به سخنان او گوش نمى‏دهد. از طرف ديگر، تا كسى آمادگى اظهارنظر، دادن ايده و انتقال افكار خود را نداشته باشد، كسى نمى‏تواند او را به اجبار، وادار به سخن گفتن و برقرار كردن ارتباط كند.

اين مشكل ارتباطى، با شناختن خود و ديگرى تا حدودى قابل حل است. به زبان ساده، آن كه خود را نمى‏شناسد، نمى‏داند كه چه بايد به او بدهد و چه از او بخواهد، تا مقبول طبع او واقع شود. كسى كه نگرش‏ها و شخصيت، عواطف، جنبه‏هاى روانى، اجتماعى، ارزشى و فرهنگى و نوع رفتار خود را مى‏شناسد، حدود انتظارات و علايق خود را مشخص مى‏كند و مى‏داند كه از ديگران چه بخواهد و از آنها چه انتظاراتى داشته باشد. افرادى كه خود را مى‏شناسند، تا حدود زيادى بر خود، خواسته و رفتار خود مسلّط هستند. اين افراد، از توان كنترل بر خود، برخوردارند و مى‏توانند با محيط و ديگران، روابط مناسب برقرار كنند.

از جهت ديگر، يكى از اساسى‏ترين جنبه‏هاى برقرارى روابط انسانى، خود را به ديگران شناساندن است. تا كسى خود را و ويژگى‏هاى وجود خود را نشناسد، چگونه مى‏تواند خود را به ديگران معرفى كند. خودشناسى و خود گشودگى، اجازه مى‏دهد كه ما به وسيله شناختن ديگران، خود را نيز بهتر بشناسيم و هر چه‏قدر كه خود را بهتر بشناسيم، ديگران را نيز بهتر مى‏شناسيم و با خودشناسى مى‏توانيم يك رابطه سالم و قوى‏اى را رقم بزنيم.

براى اطلاعات بيشتر نگاه كنيد به:

1 . روابط انسانى در مديريت آموزشى، دانيل ادوارد گريفيتس، ترجمه: خداداد بخشى، تهران: نشر محيا، 1378.

2 . روابط انسانى در آموزشگاه، سيدمحمد ميركمالى، تهران: نشر يسطرون، 1379.

3 . روابط انسانى در سازمان‏هاى آموزشى، غلامعلى سرمد، تهران: سمت، 1378.

4 . روان‏شناسى روابط انسانى (مهارت‏هاى مردمى)، رابرت بولتن، ترجمه: حميدرضا سهرابى، تهران: رشد، 1383.

5 . روابط انسانى، فرانسيس‏بود، ترجمه: محمدحسين سرورى، تهران: عباد، 137.

6 . رفتار و روابط در سازمان و مديريت، سيدمحمد ميركمالى، تهران: نشر يسطرون، 1383.

يكى از مشكلات بشر امروز، چگونه زيستن و ارتباط برقرار كردن با ديگران است. انسان در هر مرتبه و مقام كه باشد براى تكامل و ادامه حيات، نيازمند ديگران است. نگارنده بر آن است كه به بررسى مسائلى كه افراد اجتماع را درگير نموده، بپردازد و در پايان نيز چند راه‏حل، پيشنهاد شده است. گرچه «بسى گفتنى‏هاى ناگفته ماند»؛1 ولى «آب دريا را اگر نتوان كشيد/ پس به قدر تشنگى بايد چشيد».2

بسيارى از ما انسان‏ها زندگى و ارتباط با ديگران را نياموخته‏ايم و آنچه عمل مى‏كنيم را بهترين روش مى‏دانيم. مدام اخم مى‏كنيم و با خودمان درگير هستيم، تا چه رسد به ديگران. گويى از همه طلبكاريم.

بيشتر در چهره‏هايمان قحطى لبخند آمده و اگر با دقّت بنگريم، خواهيم ديد كه اطرافيانمان چه‏قدر فسرده و نااميدند و كافى است سفره دل را بگشايند تا چند اردوگاه را مهمان نمايند. كلمات و عباراتى كه از آنان شنيده مى‏شود: «نه، نمى‏شود؛ آخه، نمى‏توانم؛ شانس ندارم و ..». جداً كه ملال آورند و خسته كننده!

اگر كمى درست فكر كنيم متوجه مى‏شويم كه درست زندگى نمى‏كنيم. غم، ظاهر و باطنمان را گرفته است، در صورتى كه حضرت على(ع) مى‏فرمايد: «غم مؤمن، در دل اوست و شادى او در چهره‏اش»1 (تازه نه اين غم‏هايى كه غم نيست!). آن‏قدر بد مى‏انديشيم و گمان‏هاى برداريم كه دچار بدى‏هاى مكرّر مى‏شويم، حال آن‏كه خداوند در نزد گمان‏هاى بندگانش است2 و به قول شاعر: «بد آيد فال، چون باشى بدانديش»!

بيشتر ما وقت فراوانى صرف كرده‏ايم تا از افرادى كه به ما ظلم كرده‏اند كينه به دل بگيريم. گاهى سال‏هاى دراز، كينه را در دل نگه مى‏داريم و سنگينى اين‏بار را با تمام وجود، حمل مى‏كنيم و ميل نداريم كمى بار خود را سبك كنيم.

گاه با انسان‏هايى مواجه مى‏شويم كه فقط به دنبال گوشى مى‏گردند براى شنيدن دردهايى كه سال‏ها در دل اندوخته‏اند (چه بى‏ارزش كالايى در چه گوهرين مكانى!؟). جالب اين‏جاست كه بعد از ساعت‏ها سخن‏هاى غبار گرفته‏اى كه بيان مى‏كنند، تمام و كمال، آنها را در صندوقچه اسرار مى‏گذارند و درِ آن را قفل مى‏زنند تا خداى ناكرده، چيزى از آن كم نشود تا زمانى ديگر و گوشى ديگر!

اينان گذر عمر را و هدف آفرينش را فراموش كرده‏اند، در غفلتْ غوطه مى‏خورند، چنان كه ناپلئون گفته است: «چه بسا اشخاصى كه فقط به صداى كلنگ گوركن از خواب بيدار مى‏شوند!».

چند سؤال

آيا تا به حال به اين فكر كرده‏ايد كه چه‏قدر از ذهن، فكر، مغز، انرژى، زمان، و روح را اسير و در بند حرف‏ها و نگاه‏ها و كينه ديگران نموده‏ايد؟

آيا مى‏دانيد بسيارى از افراد فقط دوست دارند حرفى را بزنند، بدون در نظر گرفتن رنجش ديگران؟

آيا مى‏دانيد بيمارى‏هاى مختلف روحى و جسمى شما ناشى از انديشه‏ها و مرور رفتار نادرست ديگران در خلوت و لحظه‏هاى دردناك است كه براى خود خلق مى‏كنيد؟

تا كى مى‏خواهيد سلامتى خود را صرف اين كوله‏بار مصيبت‏زا كنيد؟

چه‏قدر از زندگى را در خودخورى و زجر و مرگ لحظه‏ها مى‏گذرانيد؟

چه‏قدر از وقت خود را صرف نقشه كشيدن براى تلافى فلان برخورد اطرافيان مى‏كنيد؟ و ...

شايد شما هم با افرادى برخورد كرده باشيد كه وقتى از ديگرى جدا مى‏شوند، پس از خداحافظى، با صداى بلند شروع مى‏كنند به فكر كردن: «چه آدم از خودراضى و احق و بى‏خودى!» و چند فحش و بد و بيراه ... . به راستى ادامه ارتباط به چه علّت و به چه قيمتى؟ عذاب و شكنجه روحى، هم با او، هم بى‏او، چرا؟!

بيشتر ما نمى‏دانيم كجا در روابط خود با ديگران ترمز كنيم. گاهى بى‏پرواييم و زمانى محتاط. اين خود ما هستيم كه با انتخاب نادرست، رنج و كسالت و بيمارى را براى خود به ارمغان مى‏آوريم. هيچ كس جز ما مقصر نيست. دوست داريم ديگران جاى ما فكر كنند، نظر بدهند يا خود را به دست باد بسپاريم تا وقتى به بن‏بست مى‏رسيم، ديگرى را مقصّر بدانيم و شروع كنيم به اين‏كه: «من بدشانسم! چه‏قدر بدبختم! هر چى سنگه مال پاى لنگه! خَرِ من از كُرِّگى دم نداشت! و ...».

اگر با اين حرف موافق نيستيد يك مثال، همه‏چيز را روشن مى‏كند. تا به حال حتماً در مقابل اين سؤال قرار گرفته‏ايد كه: «غذا چى مى‏خورى؟» و در جواب، بدون اين‏كه زحمت فكر كردن به خود بدهيد، گفته‏ايد: «هر چى همه مى‏خورند، هر چى بود و ...». اين يك مثال كوچك! حالا «تو خود، حديث مفصّل بخوان از اين مجمل». از تعيين رشته تحصيلى و خريد كتاب مجلّه و ثبت‏نام مدرسه و دانشگاه گرفته تا بالاتر.

كاش سعى كنيم در اين فرصت باقى‏مانده از عمر، زندگانى كنيم نه زنده‏مانى (منظور، كسانى كه زنده مانده‏اند كه آه جگرسوز از نهاد برآرند و گاهى به طعنه، دست مريزادى به خدا بگويند و با همه، سر جنگ و دعوا داشته باشند و در ارتباط با ديگران، طرف را درسته ببلعند و ...).

راه چاره چيست؟

بگذريم! چه كنيم تا شاد زندگى كنيم و از زيستن با ديگران لذّت ببريم؟ هنر آدمى در اين است كه با وجود تمام مشكلات و سختى‏ها، در پى راه‏حل و چاره‏انديشى درست باشد و با اميد به آينده بهتر، تلاش و پشتكار به خرج دهد و مهر و عطوفت و لبخند را ميان ديگران تقسيم كند.

ابوسعيد ابوالخير، عارف نامى قرن پنجم گفته است: «مرد، آن بود كه در ميان خلق بنشيند و برخيزد و بخورد و نخسبد و بخرد و بفروشد و در بازار، در ميان خلق، ستد و داد كند و زن خواهد و با خلق درآميزد و يك لحظه از خداى، غافل نباشد».

مشكل ما غفلت است. تمام نااميدى‏ها و خطاها و بيراه‏گويى‏ها به زمين و آسمان و به قول سعدى: در پوستين خلقْ افتادن‏ها3، وقتى پيش مى‏آيد كه از ياد خدا غافل مى‏شويم و مى‏خواهيم كارها را درست كنيم كه البته همه‏چيز، خراب‏تر مى‏شود.

حال، روش برخورد با مردم را از زبان حضرت على(ع) بياموزيم كه مى‏فرمايد: «دورى تو از آن كس كه خواهان توست، نشانه كمبود بهره تو در دوستى است و گرايش تو به آن كس كه تو را نمى‏خواهد، سبب خوارى توست»؛4 «يا چو مردان بزرگوار، شكيبا، و يا چون چهارپايان، بى‏تفاوت باش5»؛ «هماهنگى در اخلاق و رسوم مردم، ايمن ماندن از دشمنى و كينه‏هاى آنان است6»؛ «خدايا! به تو پناه مى‏برم كه ظاهر من در برابر ديده‏ها نيكو و درونم در آنچه از تو پنهان مى‏دارم، زشت باشد، و بخواهم با اعمال و رفتارى كه تو از آن آگاهى، توجه مردم را به خود جلب نمايم و چهره ظاهرم را زيبا نشان داده با اعمال نادرستى كه درونم را زشت كرده، به سوى تو آيم، تا به بندگانت نزديك و از خشنودى تو دور گردم7».

چند پيشنهاد براى بهتر زيستن با ديگران

1. ز هم صحبت بد، جدايى، جدايى

سعدى در كتاب «گلستان» (باب در آداب صحبت) مى‏گويد: هر كه با بدان نشيند، اگر نيز طبيعت ايشان در او اثر نكند، به طريقت ايشان متّهم گردد وگر خراباتى رود به نماز كردن، منسوب شود به خَمر خوردن.

2. لبخند را مهمان هميشگى چهره كنيم:

اگر مشكلى پيش آمده، ديگران چرا بايد قيافه عبوس و غمگين ما را تحمل كنند؟ مگر با اخم و تَخم، تا به حال، مشكلى حل شده؟ اگر آرزو داريم انسان شادى باشيم يا حسرت انسان‏ها را مى‏خوريم، صائب تبريزى راهنمايى كرده است كه:

چون وا نمى‏كنى گِرهى، خود، گره مباش

ابرو گشاده باش، چو دستت گشاده نيست.

حال كه نمى‏توانيم غم انسان‏ها را (چه مادّى چه معنوى) برطرف كنيم، لااقل چهره‏اى خندان و بشّاش داشته باشيم و بدانيم كه «لبخند، بدون اين‏كه دهنده را فقير كند، گيرنده را ثروتمند مى‏كند» و «خوش‏خوى، هميشه خوش معاش است».

3. ترك ديگر آزارى:

امام على فرموده است: «برترين شرافت و بزرگوارى، خوددارى از آزار و اذيّت [به همگان] است».8

حافظ شيرازى مى‏گويد:

مباش در پى آزار و هر چه خواهى كن

كه در شريعت ما، غير از اين گناهى نيست.

از آزار و اذيّت ديگران بپرهيزيم؛ چرا كه «اين جهان، كوه است و فعل ماندا» و ديگر آزارى، در حقيقت، نوعى خودآزارى هم هست. همين كه انسان، اراده كند كه ديگرى را برنجاند، حتماً خود نيز متحمّل رنج خواهد شد و فشارهاى عصبى در دراز مدّت، به وى رخ نشان خواهد داد.

4. عشق به خالق و مخلوق:

يكى از رموز زندگى آرام، دل به خالق دادن است و به ياد او آرام گرفتن: «بى‏روى دلارام، دل، آرام ندارد».

آن كه او را دارد، دلش جايگاه اوست: «دل مؤمن، عرش خداوند رحمان است».9 پس هيچ كينه و بغض و حسد و ... در سينه ندارد و مى‏گويد: «عاشقم بر همه عالم، كه همه عالم از اوست»؛ چرا كه همه انسان‏ها به خاطر كرامت خدادادى10 و به خاطر روح واحدى كه در كالبد همه انسان‏ها دميده شده11، قابل احترام و باارزش‏اند. مگر مى‏شود كه انسان، خدا را دوست داشته باشد و انسان‏ها را - كه دست‏پرورده قدرت او و مظهر جمال او و دوست داشته اويند - دوست نداشته باشد؟!

5. تغيير نگرش:

هيچ‏گاه تغيير و دگرگونى‏اى ايجاد نمى‏شود مگر اين‏كه نگرش خود را عوض كنيم. اگر ما دگرگون شويم، همه چيز تغيير خواهد كرد: «مردم، آنچه را درون ماست به ما منعكس مى‏كنند»12.

تا زمانى كه از كسى مى‏رنجيم و او را نبخشيده‏ايم، مانند سايه‏اى پيوسته در ذهن ماست، انگار كه خودش سر راهمان سبز شده باشد! كافى است او را به خاطر رفتارش ببخشيم. از همان لحظه كه او را مى‏بخشيم، همه چيز دگرگون مى‏شود و آن سايه، حتى پيش روى ما هم ظاهر نخواهد شد و اگر ظاهر شود، با هم اصطكاكى نخواهيم داشت.

اگر بر افكار و ذهنيات خود و رفتار خود چيره نشويم مغلوب مى‏گرديم. جان اسميت مى‏گويد: «آنچه مالكش نشوى، مالك تو مى‏شود».13

تا زمانى كه از دوستت به خاطر جمله‏اى كه تو را ناراحت كرده است، متنفّرى، نمى‏توانى او را ببخشى. كافى است با خودت صادق باشى و فكر كنى آيا تا به حال، سخن ناراحت كننده‏اى به كسى نگفته‏اى؟ حتماً تو هم اشتباه كرده‏اى. پس او هم مثل تو! راحت‏تر مى‏توانى او را ببخشى.

اگر نمى‏توانى ديگرى را تحمّل كنى و فكر مى‏كنى او آدم بداخلاقى است يا ... ، سعى كن نگرش خود را تغيير دهى و به رفتار او بينديشى و ده ويژگى خوب او را پيدا كنى. خواهى فهميد كه او در كنار آن همه ويژگى‏هاى خوبش، يك رفتار ناپسند هم دارد. پس او را هم دوست خواهى داشت.

6. بى‏توقّع، نيكى كنيم:

«به يكديگر مهر بورزيد، امّا از مهر، بند مسازيد»،14 «بگذاريد كه مهر، درياى موّاجى باشد در ميان دو ساحل روح‏هاى شما».15 هر چه مى‏توانيم به ديگران نيكى كنيم، بى‏توقّعِ نيكى از كسى كه به او محبّت كرده‏ايم. به قول حافظ:

تو بندگى چو گدايان به شرط مُزد مكن

كه خواجه، خود، روش بنده‏پرورى داند.

فقط كافى است كه مثل خورشيد، به همه بتابى و گرماى عشق و محبّت خود را از هيچ كس و هيچ چيز، دريغ نكنى. بعد، خدا و عشق را با تمام وسعتش درخواهى يافت.

7. سختى‏ها و مشكلات و شكست‏ها را دوست بداريم:

هميشه سختى‏ها و مشكلات و درد و رنج و شكست هايند كه به ما درس مى‏دهند و هشدار، و ما از پيروزى چيزى نمى‏آموزيم، ولى تجربه‏هايى كه از شكست و ناكامى‏ها و دردها به دست مى‏آوريم، بينش‏زا و كمال‏بخش‏اند و انسان را از خامى به پختگى مى‏رسانند.

نبوغ و استعدادها شكوفا نخواهند شد مگر در سايه رنج و درد و امتحان! به تعبير مرحوم دكتر محمود حسابى: «زندگى همين است. پر از فراز و نشيب است. تلخى و شيرينى دارد. همه چيز مى‏گذرد. مهمْ اين است كه آدمْ ياد بگيرد وقتى كار يا زندگى، سخت مى‏شود، ميزان طاقت او در سختى، كمى بيشتر از مشكلى باشد كه پيش آمده است»؛16 «اگر روزهاى سخت و دردناكى، در زندگى انسان باشد و در همان حال، با اميد تلاش كند و على‏رغم خستگى‏ها و سختى‏ها، راه خود را ادامه بدهد، خداوند، درهاى سعادت و خوش‏بختى را به روى او مى‏گشايد».17

پس بياييد: «زخم‏هاى خود را به حكمتْ تبديل كنيم».18 به جاى اين‏كه شكستْ ما را نااميد كند، به فوايد آن بينديشيم كه چه‏قدر براى ما مفيد بوده، تا در آينده، موفقيّت را در آغوش بگيريم. به جاى اين‏كه دردها و رنج‏ها زخم كهنه‏اى شوند، نكات مثبت آن رنج‏ها را به خاطر بسپاريم و تجربه به دست آوريم تا دو بار از يك سوراخ، گزيده نشويم.

8. سپاس‏گزار باشيم:

«خواندن، فهميدن، آگاه شدن، مثل يك نوع عبادت و تشكّر از زحمات و لطف‏هاى خداوند است»19.

ياد بگيريم و تمرين كنيم كه در مقابل كارها و محبت‏هاى كوچك اطرافيان، سپاس‏گزار باشيم؛ زيرا كسى كه از كار كوچك و ناچيز ديگرى تشكر نكند، كارهاى بزرگ آنها را هم قدردانى نخواهد كرد. سعدى شيرازى چه خوب گفته است:

شكر نعمت، نعمتت افزون كند

كفر، نعمت از كفت بيرون كند.

كسى كه شكر مخلوقات را به جاى نياورد، شكر خداى را هم به جاى نياورده است.

9. خلوت و مُراقبه:

در شبانه روز، لحظاتى را براى تجديد نظر در رفتار و كردار و گفتار خود با ديگران داشته باشيم و به راحتى از كنار برخورد خود با ديگران نگذريم و حتّى اگر نياز به عذرخواهى بود، در اوّلين فرصت، به خاطر رفتار بد خود، پوزش بطلبيم. ياد بگيريم كه در مقابل اشتباهات خود، كوتاه نياييم. در خلوت، به عيب‏جويى خود بپردازيم و آن هم منصفانه!

خلوت كردن به ما فرصت مى‏دهد كه پى ببريم چگونه انسانى هستيم. تنهايى آگاهانه و اختيارى، آيينه‏اى است كه ما را و خوبى‏ها و بدى‏هاى ما را جلوه مى‏دهد و به جاى تفكّر در امور ديگران، ما را به انديشيدن درباره خود و به عبارتى ديگر به خودشناسى - كه مقدمه خداشناسى است - فرا مى‏خواند.

1. نهج‏البلاغه، صبحى صالح، حكمت 333. ۲ ـنظامى. 3. مولوى4. غيبت كردن، پشت‏سر مردم، سخن گفتن5. نهج‏البلاغه حكمت ۴۵۱ 6. همان، حكمت 414. 7. همان، حكمت 401. 8. همان، حكمت 276. 9. غررالحكم، حديث 905.10. بحارالأنوار، ج58، ص39. 11. سوره اسراء، آيه 70. 13. نيمه تاريك وجود، ص32.   14. همان، ص36. 15. پيامبر و ديوانه، ص43.  16. همان جا.  17. استاد عشق، ص6. 18. همان، ص11. 19. نيمه تاريك وجود، ص98. 20. استاد عشق، ص29.

آغاز سال نو میلادی برهموطنان مسیحی مبارک

پسر نوح به خواستگاري دختر هابيل رفت.

دختر هابيل جوابش كرد و گفت: نه ، هرگز ، همسري ام را سزاوار نيستي ؛ تو با بدان نشستي و خاندان نبوتت گم شد.تو هماني كه بر كشتي سوار نشدي . خدا را ناديده گرفتي و فرمانش را . به پدرت پشت كردي ، به پيمان و پيامش نيز.غرورت غرقت كرد. ديدي كه نه شنا به كارت آمد و نه بلندي كوه ها !

پسر نوح گفت : اما آن كه غرق مي شود، خدا را خالصانه تر صدا مي زند ، تا آنكه بر كشتي سوار است.من خدايم را لابه لاي طوفان يافتم.، در دل مرگ و سهمگيني سيل.

دختر هابيل گفت : ايمان، پيش از واقعه به كار مي آيد. در آن هول و هراسي كه تو گرفتار شدي ، هر كفري بدل به ايمان مي شود.آن چه تو به آن رسيدي، ايمان به اختيار نبود ، پس گردني خدا بود كه گردنت را شكست.

پسر نوح گفت: آن ها كه بر كشتي سوارند، امنند و خدايي كجدار و مريض دارند كه به بادي ممكن است از دستشان برود.من اما آن غريفم كه به چنان خداي مهيبي رسيدم كه با چشمان بسته نيز مي بينمش و با دستان بسته نيز لمسش مي كنم.خداي من چنان خطير است كه هيچ طوفاني آن را از كفم نمي برد.

دختر هابيل گفت: باري، تو سركشي كردي و گناهكاري. گناهت هرگز بخشيده نخواهد شد.

پسر نوح خنديد و خنديد و خنديد و گفت:شايد آن كه جسارت عصيان دارد، شجاعت توبه نيز داشته باشد.

شايد آن خدا كه مجال سركشي داد، فرصت بخشيده شدن هم داده باشد!

دختر هابيل سكوت كرد وآنگاه گفت:، شايد پرهيزكاري من به ترس و ترديد آغشته باشد، اما نام عصيان تو دليري نبود دنيا كوتاه است و آدمي كوتاه تر. مجال آزمون و خطا نيست.

پسر نوح گفت : به اين درخت نگاه كن. به شاخه هايش. پيش از آنكه دست هاي درخت به نور برسند، پاهايش تاريكي را تجربه كرده اند.گاهي براي رسيدن به نور بايد از تاريكي عبور كرد.گاهي براي رسيدن به خدا بايد از پل گناه گذشت...من اينگونه به خدا رسيدم. راه من اما راه خوبي نيست. راه نور زيباتر است. راه تو مطمئن تر دختر هابيل!

پسر نوح اين را گفت و رفت. دختر هابيل تا دوردست ها تماشايش كرد و سال هاست كه منتظر است و سال هاست كه با خود مي گويد: آيا همسريش را سزاوار بودم!

عرفان نظر آهاري

آیا می‌دانستید: مغز در هنگام خواب فعال‌تر از وقتی‌ است که تلویزیون می‌بینید.

آیا می‌دانستید: ما در طول زندگی‌مان، 18 کیلو پوست می‌اندازیم.

آیا می‌دانستید: غیر ممکن است که بتوانی با چشمان باز، عطسه کنی!

آیا می‌دانستید: اکثر افراد در کمتر از 7 دقیقه خوابشان می‌برد!

آیا می‌دانستید: اثر لب و زبان هر کس، مانند اثر انگشت او منحصر به فرد است!

آیا می‌دانستید: یک‌چهارم استخوان‌های بدن انسان، در پای او قرار دارد!

آیا می‌دانستید: سرعت آب دهانی که هنگام عطسه از دهان شما خارج میشود، حدود ۱۲۰ کیلومتر بر ساعت است!

ادامه مطلب

عيد غدير خم روز طلوع ولايت

 علوي بر همگان مبارك باد

بالاخره روز فارغ التحصيلي فرا رسيد و پدرش او را به اتاق مطالعه خصوصي اش فرا خواند و به او گفت: من از داشتن پسر خوبي مثل تو بي نهايت مغرور و شاد هستم و تو را بيش از هر كس ديگري در دنيا دوست دارم. سپس يك جعبه به دست او داد. پسر، كنجكاو ولي نااميد، جعبه را گشود و در آن يك انجيل زيبا، كه نام او روي آن طلاكوب شده بود، يافت. با عصبانيت فريادي بر سر پدر كشيد و گفت:
با تمام مال و دارايي كه داري، يك انجيل به من مي دهي؟ كتاب مقدس را روي ميز گذاشت و پدر را ترك كرد.

سالها گذشت و مرد جوان در كار و تجارت موفق شد. خانه زيبايي داشت و خانواده اي فوق العاده. مدتها در این فکر بود كه پدرش، حتماً خيلي پير شده و بايد سري به او بزند. از روز فارغ التحصيلي ديگر او را نديده بود. اما قبل از اينكه اقدامي بكند روزی تلگرامي به دستش رسيد كه خبر فوت پدر در آن بود و حاكي از اين بود كه پدر، تمام اموال خود را به او بخشيده است. بنابراين لازم بود فوراً خود را به خانه برساند و به امور رسيدگي نمايد.

هنگامي كه به خانه پدر رسيد، در قلبش احساس غم و پشيماني كرد. اوراق و كاغذهاي مهم پدر را گشت و آنها را بررسي نمود و در آنجا، همان انجيل قديمي را باز يافت. در حاليكه اشك مي ريخت انجيل را باز كرد و صفحات آن را ورق زد و كليد يك ماشين را پشت جلد آن پيدا كرد. در كنار آن، يك برچسب با نام همان نمايشگاهي كه ماشين مورد نظر او را داشت، به چشم مي خورد. روي برچسب، تاريخ روز فارغ التحصيلي اش بود و روي آن نوشته شده بود : تمام مبلغ پرداخت شده است.

از امروز قراره من با این وبلاگ همکاری کنم از مدیراین وبلاگ که امکان چنین همکاری رافراهم آوردند کمال سپاس وتشکر را دارم .برایتان روزگاران پر از موفقیت وشادی توام با سلامتی را آرزو دارم . ومنتظر نظرات شما هستم .

به یاد عزیزانی که در بین ما نیستند و در زلزله دی ماه بم زندگی رابدرود گفتند